„Właśnie dAiguilłon, który nie tracił czasu, prowadził poufną rozmowę z faworytą królewską, kiedy Chon przyszła prosić o posłuchanie dla pani de Bearn.
Książę chciał odejść, ale pani Dubarry zatrzymała go.
— Wolę, żebyś pozostał tutaj — rzekła. — Przydasz się, jeżeli stara zechce pożyczyć pieniędzy przy tobie mniej zażąda.
Książę więc pozostał.
Pani de Bearn z wyrazem twarzy, przybranym stosownie do okoliczności, usiadła naprzeciw hrabiny na wskazanym Jej krześle. Po wymianie wzajemnych grzeczności pani Dubarry zapytała
— Czy wolno wiedzieć, jakiemu szczęściu zawdzięczam pani odwiedziny
— O, pani — odpowiedziała stara hrabina — wielkiemu nieszczęściu.
— Cóż się stało
— Coś, co bardzo zmartwi Najjaśniejszego Pana...
—Proszę mówić prędzej, hrabino. — Parlament...
— Ech! — wycedził przez zęby książę dAiguilłon.
— Książę dAiguilłon — rzekła pośpiesznie pani Dubarry przedstawiając swojego gościa, jakby chcąc zapobiec w ten sposób możliwemu nieporozumieniu.
Ale stara hrabina była bardziej przebiegła niż wszyscy dworzanie razem wzięci i robiła pomyłki tylko wtedy, kiedy wydawało się jej to pożyteczne.
— Wiem — rzekła — o wszystkich bezeceństwach tych pieniaczy, którzy nie mają szacunku ani dla zasług, ani dla urodzenia.“(15)