„Toby nie miało żadnego znaczenia, powróci rychło nazad, pragnie tylko udać się na krótki pobyt do Krystjanji, a kufer swój tu zostawi.
Doktór radośnie zdziwiony — Słusznie tak, proszę pani, serdecznie powitamy panią z powrotem! Droga nam pani wdwójnasób, jako jedna z wiernych, jedna z najpierwszych gości.
Przyszła szafarka. Te same zapewnienia, ta sama uprzejmość.
Gdy panna dEspard odchodziła z małą walizką ręczną w dłoni, obrała drogę przez salon. Było to z rozmysłem. Wiedziała nader dobrze, iż nigdy nie lubiły jej inne damy, przebywające tu jako goście, i pragnęła teraz, jak i poprzednio, wykazać im swą obojętność. Niechaj nic złego nie mają o niej do pomyślenia, chce być widzianą, proszę! I nie byłaż zuchwałość największą ostrożnością! Przeszła przez salon, niczem procesja z widzami po obu stronach, tak, a nawet małym palcem pokręciła sobie trochę w uchu. Bardziej wyniosłym niktby być nie potrafił.
W pociągu nieznana była nikomu.
Zaraz pierwszego dnia spotkała w Krystjanji kawalerów z byłego swego kantoru. Poczęły się przywitania i ugrzecznienia i zaproszenia do znanych mieszkań kawalerskich, do których dawniej uczęszczała. Owszem, dzięki, ona przyjdzie, ale pierwej musi udać się do miasta.“(14)