„Poczynania Sosnkowskiego uwieńczy wrześniowa wizyta ŚmigłegoRydza we Francji i sfinalizowanie dwumiliardowej pożyczki na zbrojenia. W ten sposób udaje się Sosnkowskiemu zaangażować generalnego inspektora sił zbrojnych w ożywienie profrancuskiego nurtu polskiej polityki zagranicznej. Pośrednio podważa to beckowską politykę ścisłego wiązania się z Berlinem i oczywiście powoduje dyskretną, lecz skuteczną reakcję Becka, zmierzającą do wyeliminowania wpływu Sosnkowskiego nie tylko na kierunek polskiej polityki zagranicznej, ale i na politykę rządzącego triumwiratu (Mościcki, SmigłyRydz, Beck) w ogóle.
Dopiero w 1938 r. Mościcki z własnej inicjatywy informuje gen. Sosnkowskiego o zamierzonej przez ten triumwirat równoległej do niemieckiej akcji rewindykacyjnej w stosunku do Czechosłowacji. Sosnkowski natychmiast orientuje się w wymowie tego posunięcia, jego katastrofalnych dla Polski następstwach i stara się uświadomić je prezydentowi. Na próżno, Po wcześniejszej „akcji litewskiej" Mościcki, SmigłyRydz i Beck szukają w „akcji zaolziańskiej" małego sukcesu swej polityki zagranicznej, ryzykując ułatwienie Hitlerowi dwustronnego głębokiego oskrzydlenia Polski.“(1)