„Nie pomylił się. Ledwie zgasły blaski zachodu, na przeciwległym brzegu ukazały się ciemniejsze od zmroku sylwetki. Na przedzie posuwała się jedna powoli i czujnie. Gordon widział, jak rozgląda się dokoła, podnosi łeb i wciąga powietrze. Potem odeszła w bok, kiwając głową, jakby zachęcając swe towarzyszki do skorzystania z wody. Podbiegły całą gromadką, weszły w płytkie rozlewisko.
— Teraz — szepnął Abel.
Karol nacisnął cyngiel. Jednocześnie ozwały się obie strzelby, ich głos zlał się w jeden łoskot. Antylopy zawróciły błyskawicznie, ale nim znikły z pola widzenia, błysnęło wśród przeciwległych zarośli i nim huk przebrzmiał, jedno ze zwierząt runęło w trawę.
— A to co — zdumiał się Abel i dodał markotnym tonem — chybiliśmy obaj. Tamten miał więcej szczęścia.
Zza kępy krzewów wyłonił się najpierw kapelusz, później szyja, wreszcie ukazała się cała postać mężczyzny. Postąpił kilka kroków, schylił się i ukazał znowu, objuczony myśliwskim
86 łupem. Odwrócił się twarzą ku rzece i wkroczył w jej nurt. Przebył go bez trudu, woda w najgłębszym miejscu nie sięgnęła mu powyżej kolan.
— Witajcie, nieznani przybysze, na nieznanej ziemi — powiedział zatrzymując się przed nimi. — Prowadźcie mnie do ogniska. Kapinkę zmokłem.“(11)