„Konkretnie co ma na myśli A proszę!... Leon począł wymieniać. Doktor Nadhorodecki. Teć. Prometeusz. Czy Ukraińcy byli w to wmieszani W co A właśnie, że w co! — Przecie Teć wtedy w ogródku „Sportowej" pytał się mnie, czy nie byłem w Równem Ja dlaczego mnie A z czym się kojarzy Równe, jak nie z Ukraińcami, wciąż w gazetach wspominają o nim, gdy mowa o bojówkach lub zamachach... I czy to, dalibóg, nie ciekawe, proszę pana, że jadąc kiedyś do Częstochowy i starając się rozplatać w głowie ten kłębek, niejako omackiem... zupełnie potykającą się w ciemnościach myślą, doszedłem akurat do „Prometeusza" po to, by wkrótce i niby to całkiem przypadkowo znaleźć się... na weczernyci Czy ktoś wtedy, gdy siedziałem w wagonie restauracyjnym, podglądał, co mam w głowie i chciał potem coś przede mną zademonstrować ot — proszę bardzo — posłuchaj ridnej mowy, popatrz na te rusińskie czuby, na tę horyłkę... wreszcie popatrz na tę panią w żałobnej sukni, o której zastrzelonym mężu też niedawno ni stąd, ni zowąd pomyślałeś... — Wachicki w tym miejscu naraz utknął i coś niczym rodzaj tiku poruszyło mu kącik warg. Twarz jego znów wyraziła zadartą, mało że nie odpychającą wyniosłość. Dystans, proszę odejść, mówiła. Ruchem dłoni, jak zwykle trochę ptasim, strzepnął lub raczej strącił coś ze swego prawego ramienia, pewne wspomnienie. — Psiakrew — zmarszczył się.“(5)