„— Zażartowałem.
— John!—wykrzyknęła. — To było takie ciekawe! Zrównałem się z nią.
— Mary — powiedziałem po chwili — proszę wybaczyć, że poruszam pani osobiste sprawy. Wydaje mi się... Nie, jestem pewien pani jest stale pod wpływem profesora. Ustanowił nad panią ukryty nadzór, odgrodził panią od świata niewidzialnym murem.
— Profesor Cavy — odparła Mary wyraźnie i dobitnie — jest wielkim uczonym. Pracuje nad poważnymi zagadnieniami. Ja, pan i inni współpracownicy — wszyscy wykonujemy tylko część jego wielkiego, naukowego dzieła.
— „Wykonujemy, wykonujemy"! — wykrzyknąłem. — Przecież nie o tym mowa! Po co to wszystko, jeśli pozbawia człowieka radości życia, szczęścia
Mary ze zdziwieniem popatrzyła na mnie.
— Pan pyta, po co Dziwne...
Zamilkła. Twarz jej zdradzała intensywną pracę myśli.
Tak doszliśmy do niewielkiej polanki, przeciętej zwalonym drzewem. Ścieżka, okrążając je, biegła dalej w las. Mary nagle się zatrzymała.
— Czemu pani się zatrzymuje Chodźmy — wziąłem ją za rękę.
— Dalej nie można — powiedziała stanowczo.
— Znów zakaz! Chociaż jeden raz, dzisiaj, proszę odstąpić od nakazów narzuconych pani przez profesora.
— Nie można — powtórzyła Mary monotonnym głosem.“(10)