„— Rozumiem — odparł spokojnie Seurat. — Moja metoda rewolucjonizuje całe malarstwo, trudno zatem oczekiwać, aby pan pojął wszystko na pierwszy rzut oka. Malarstwo do tej pory było sprawą osobistego doświadczenia. Moje usiłowania idą w tym kierunku, aby uczynić z niego wiedzę abstrakcyjną. Musimy się nauczyć segregować nasze doznania i dojść do matematycznej ścisłości w myśleniu. Każde ludzkie doznanie może i musi zostać sprowadzone do abstrakcyjnego stwierdzenia przy pomocy barwy, linii d tonacji. Widzi pan te małe słoiczki z farbami na stole
— Tak, zauważyłem je.
— Każdy z tych słoiczków, Monsieur Van Gogh, zawiera pewne określone uczucie. Na podstawie mych formułek można te uczucia wyrabiać w fabryce i sprzedawać w sklepie. Żadnej przypadkowej mieszaniny kolorów na palecie, ta metoda należy do przeszłości. Od dziś malarz może pójść do sklepu i po prostu uchylać wieczka tych małych słoiczków z farbą. Żyjemy w epoce wiedzy ścisłej i ja podnoszę malarstwo do poziomu wiedzy. Osobowość musi zniknąć, malarstwo musi stać się precyzyjne, podobnie jak architektura. Czy pan idzie za biegiem moich myśli, panie Van Gogh
— Nie, niestety, nie.
W tym miejscu Gauguin trącił łokciem Vincenta.“(8)