„— A więc nie chcesz mówić — zawołał Gilbert robiąc trzeci krok, a znalazłszy się tuż obok hrabiny, podniósł rękę nad jej głową. — Nie chcesz
Hrabina wiła się w gwałtownych skurczach.
— Doktorze, ostrożnie! — krzyknął król. — Zabije ją pan!
— Niech się Wasza Królewska Mość nie obawia... chodzi mi tylko o duszę hrabiny. Dusza opiera się, ale ciało ulegnie...
Doktor opuścił rękę mówiąc — Mów! Rozkazuję ci!
Hrabina wyciągnęła przed siebie ręce jak gdyby chcąc się obronić i westchnęła głęboko. . — Mów! — powtórzył Gilbert, mocniej przyciskając swą
rękę do głowy hrabiny.
Wszystkie mięśnie młodej kobiety naprężyły się do ostateczności. Na ustach ukazała się piana, a całe ciało zaczęły przebiegać drgawki jak gdyby zapowiadające początek ataku epileptycznego.
— Doktorze — wołał król — ostrożnie! Na miły Bóg, ostrożnie!
Ale doktor, nie zważając na nic, po raz trzeci opuścił swą rękę, przykładając dłoń do czoła hrabiny.
Pod wpływem tego dotknięcia hrabina ciężko westchnęła, ręce jej opadły, a odrzucona w tył głowa pochyliła się ku przodowi, opadając na pierś. Spod zamkniętych powiek wypłynęły ciężkie łzy.
—O, Boże! Boże! — szepnęła.
— Możesz wzywać Boga. Ten, kto działa w jego imieniu, nie obawia się Boga.“(12)